KeraPrint Tabletop: od włączenia do gotowej części ceramicznej

Odbiór maszyny tuż przed wysyłką: nagrzewanie, przepłukiwanie, druk – i dlaczego powierzchnia przełomu zdradza, czy spiekanie się uda.

22 września 20268 min czytaniaPraktyka
KeraPrint Tabletop: odbiór i pierwszy wydruk ceramiczny · Obejrzyj film w serwisie YouTube

Tuż przed wysyłką przychodzi czas na odbiór. Nagraliśmy go: włączenie maszyny, nagrzewanie, przepłukiwanie, start wydruku testowego – a na końcu część ceramiczna w ręku. Ten wpis przechodzi przez kolejne kroki i wyjaśnia, co się w każdym z nich dzieje.

Maszyna

Widać na nim KeraPrint w wariancie Tabletop, który u klienta stanie później na stole. Przestrzeń robocza wynosi 220 mm we wszystkich trzech kierunkach – dla przewidzianych komponentów ceramicznych to wystarcza.

Ekstruder granulatowy jest w całości utwardzony: ślimak, dysza i cylinder wykonane są ze stali hartowanej, w tym przypadku nawet z dyszą diamentową PKD firmy Gühring. Przy kompaundach ściernych nie jest to luksus, lecz warunek trwałości.

Włączenie oznacza dwukrotne potwierdzenie

Włącznik główny, następnie przycisk resetu. Kliknięcie sygnalizuje, że przekaźnik bezpieczeństwa został zresetowany – dopiero teraz grzałki i silniki dostają w razie potrzeby prąd. Naciśnięcie wyłącznika awaryjnego ponownie to przerywa.

Także w samym oprogramowaniu włączenie grzałek i silników trzeba aktywnie potwierdzić. Dla maszyny przemysłowej jest to właściwa droga: grzałka nie włączy się przypadkiem.

Interfejs: Mainsail, rozszerzony

Kto pracował z Klipperem i Mainsail, od razu się odnajdzie – to ten sam interfejs, który uzupełniliśmy o własne funkcje. Należą do nich nadzór temperatury, sterowanie wentylatorami w procentach, makra oraz autotest, którym można sprawdzić stan wentylatorów i komputera sterującego. Działa to także w tle, żeby było jasne, czy maszyna pracuje stabilnie.

Najważniejszym uzupełnieniem jest okno kalibracji. W ekstruderze granulatowym wartość ekstruzji trzeba dopasować przy każdej zmianie materiału i przy każdej innej średnicy dyszy, ponieważ zmieniają się kompresja i przeciwciśnienie. Ten stosunkowo pracochłonny krok chcemy zdjąć z barków użytkownika.

W zarysie integrujemy ponadto slicing: dysza i materiał są zapisane, a proste geometrie – na przykład sześcian 50 mm z dwiema ściankami i trzema warstwami wierzchnimi – można wygenerować bezpośrednio na maszynie. Jest to praktyczne, gdy wdraża się nowy materiał.

Nagrzewanie i przepłukiwanie

Materiałem jest w tym przypadku tlenek glinu od naszego dostawcy materiałów PT+A. Maszyna nagrzewa dyszę do 125 stopni, a stół roboczy do 60 stopni. Następnie osie są bazowane i przejeżdżają w pozycję, w której materiał z przepłukiwania nie przeszkadza.

Przepłukiwanie nie jest przy ekstruderze granulatowym krokiem opcjonalnym. Ponieważ przy nagrzewaniu i stygnięciu materiał zbyt długo pozostaje w temperaturze, przed rozpoczęciem druku trzeba wypchnąć pewną jego ilość. Prędkość przepłukiwania dobieramy przy tym tak, aby strumień objętości odpowiadał temu w późniejszej części – stały strumień objętości jest w druku z granulatu celem nadrzędnym.

A resztki? Da się je bez problemu rozdrobnić i podać ponownie.

Dlaczego na stole roboczym leży taśma

Przy ceramice przyczepność do stołu nigdy nie jest problemem – raczej odwrotnie. Materiał jest pastowaty i łączy się z platformą roboczą niemal za dobrze. Taśmę można ściągnąć razem z częścią – dzięki temu część bezpiecznie schodzi ze stołu. Przy wyraźnie droższym materiale ten zachód się opłaca.

Druk: świadomie z lekkim nadmiarem

Pierwsza warstwa jedzie szybko – to również służy jednorodnemu strumieniowi masy od warstwy pierwszej. Gdy wartość jest raz poprawnie ustawiona, warstwa wygląda od razu czysto.

Przy feedstockach ceramicznych pracujemy świadomie lekko na granicy nadmiernej ekstruzji. Mają powstawać bardzo delikatne wypukłości, które da się wyczuć dotykiem. Celem jest możliwie gęsta część, bo usuwanie spoiwa i spiekanie to krytyczne kroki następcze – a te nie wybaczają pustek.

Kontrolę przeprowadza się na przełomie: złamana część ma pokazywać jednorodną masę, która pęka w poprzek ściegów, niemal jak odlana. Właśnie to jest podstawowym warunkiem dobrych wyników spiekania.

Liczby dla orientacji

Wydrukowana część waży około 60 gramów i powstała dyszą 1 mm w mniej więcej 10 do 15 minut – bez zbliżania się do granicy wydajności wytłaczania. Tym modelem ekstrudera możliwe jest około 200 do 250 gramów na godzinę. Ekstruderem filamentowym takiej przepustowości materiału nie da się osiągnąć.

To nie jest geometria o wysokim stopniu złożoności, a parametry slicera nie są jeszcze idealne. Ale nie o to w tym systemie chodzi: jest on pomyślany tak, aby w krótkim czasie wytłoczyć dużo materiału blisko konturu. Dla ostatecznej dokładności część można następnie obrobić na frezarce.

Zdejmowanie – ostrożnie

Po druku odkłada się resztkę z przepłukiwania i ściąga część razem z taśmą, podobnie jak przy tworzywach sztucznych. Ostrożność jest mimo to wskazana: materiał jest jeszcze pastowaty i daje się odkształcić samym naciskiem dłoni. Lepiej pozwolić mu ostygnąć pod lekkim dociskiem.

Rozdziały w filmie

  • 0:00 · Wstęp – maszyna przed odbiorem końcowym
  • 0:26 · KeraPrint Tabletop: przestrzeń robocza i ekstruder
  • 1:05 · Włączenie, reset i łańcuch bezpieczeństwa
  • 1:43 · Klipper i Mainsail z rozszerzeniami S2S
  • 2:22 · Kalibracja wartości ekstruzji przy druku z granulatu
  • 3:24 · Autotest, makra i zintegrowany slicing
  • 4:33 · Załadunek tlenku glinu, nagrzewanie i bazowanie
  • 5:15 · Dlaczego na stole roboczym leży taśma
  • 6:22 · Przepłukiwanie przy stałym strumieniu objętości
  • 7:34 · Wydruk testowy: walec z dwiema liniami ścianki
  • 8:14 · Pierwsza warstwa i świadoma nadmierna ekstruzja
  • 9:06 · Obraz przełomu jako cecha jakości
  • 10:41 · Wynik: 60 g, dysza 1 mm, wydajność wytłaczania
  • 11:40 · Zdejmowanie, studzenie i kontrola
  • 13:17 · Podsumowanie i zaproszenie do przesyłania geometrii testowych