Gdy zakładaliśmy firmę, szybko było jasne: chcemy pokazać, jak u nas się pracuje – i to nie w wersji wyglansowanej, lecz tak, jak to naprawdę wygląda. Pierwszy film na naszym kanale to dlatego zwiedzanie trzech naszych pomieszczeń w Jenie, od przyjęcia towaru po szafę sterowniczą. Ten wpis podsumowuje, co w nim widać.
Czym jest „drukarka systemowa”
Nazwa mówi wszystko. Zwykle wchodzi się do sklepu internetowego i wybiera stałą wielkość z katalogu. U nas jest odwrotnie: podają nam Państwo swoje wymaganie, a my skalujemy do niego system – wielkość przestrzeni roboczej, liczbę głowic, materiał, parametry druku. Rama, napędy i elektronika pochodzą przy tym zawsze z tego samego zestawu modułów. To nie jest pojęcie marketingowe, lecz powód, dla którego maszyna stołowa o 220 mm i system o metrowej przestrzeni roboczej powstają u nas z tych samych komponentów.
Nie tylko mechanika: płytki, materiał i oprogramowanie
Wokół maszyny rozwijamy wyraźnie więcej, niż widać z zewnątrz. Projektujemy własne płytki, pracujemy nad materiałami i piszemy do tego oprogramowanie. Ma to konkretny powód: system produkcyjny ma zarabiać pieniądze. Jeżeli zamiast tego stoi przy nim specjalista i tygodniami szuka parametrów, maszyna pieniądze pali, zamiast je zarabiać. Właśnie tę część chcemy przejąć.
Pomieszczenie 1: magazyn i własna produkcja części
Tu wszystko przychodzi – profile aluminiowe, blachy, prowadnice liniowe, silniki krokowe, sterowniki silników, komponenty elektryczne – i trafia na miejsce. Równolegle stoi w tym pomieszczeniu nasza farma drukarek Prusa, na której wytwarzamy części z tworzyw do naszych własnych maszyn.
To zresztą jedyny obszar, w którym mamy do czynienia ze zwykłymi tworzywami. W codziennej pracy wszystko kręci się wokół ceramiki, metali, kompaundów i materiałów wysoko napełnionych. Jedno i drugie – tworzywa i materiały techniczne – mogą Państwo zlecić u nas jako produkcję kontraktową: jeżeli własna maszyna przy Państwa liczbie sztuk się nie opłaca, wykonamy części u nas.
Pomieszczenie 2: budowa ram i montaż
Płyty aluminiowe, które zamawiamy na wymiar, wiercimy tutaj na gotowo; drobne części powstają na tokarce. Blachy zlecamy do cięcia laserem i malowania proszkowego lokalnie w Jenie. Powstaje z tego rama, która nie ucierpi nawet wtedy, gdy przy pracy spadnie na nią śruba.
Liniowy układ napędowy jest dla małych maszyn świadomie przewymiarowany. Mimo to stosujemy go wszędzie, bo skalujemy aż do metra przestrzeni roboczej – i bo wiemy, że działa. A jeżeli coś się jednak zepsuje, da się to po prostu wymienić, przez nas albo przez Państwa.
Dlaczego głowica u nas wisi
Widzowie obeznani technicznie pytali w tym miejscu: dlaczego układ kartezjański, w którym przesuwa się stół, zamiast stosowanej dziś powszechnie ruchomej głowicy?
Powód leży w ekstruderze granulatowym. Ekstruder filamentowy podaje kołami zębatymi materiał w postaci stałej i uplastycznia go dopiero na dole w bloku grzewczym. W ekstruderze granulatowym natomiast ślimak wciąga ziarna, uplastycznia je, spręża i miesza masę – a na końcu porusza się cały stop. Ten proces jest wyraźnie bardziej złożony i nie znosi niespokojnego ruchu. Dlatego ciężka głowica wisi u nas nieruchomo na wysięgniku, a wszystko inne porusza się pod nią, na precyzyjnych śrubach kulowych. Jeżeli poruszą Państwo stojącym układem, nic się nie stanie. Jeżeli obrócą śrubę, układ się przesunie. Właśnie to jest warunkiem równomiernego pasma materiału.
Pomieszczenie 3: montaż elektryczny i własne płytki
Szafy sterownicze budujemy w małych seriach według standardu przemysłowego – przy obecnym zleceniu dla trzech maszyn jednocześnie. Stosujemy komponenty Meanwell i Siemens oraz przekaźniki bezpieczeństwa. W niektórych miejscach budujemy bezpieczniej, niż musielibyśmy. Nam upraszcza to procesy, a dla Państwa znaczy: system, o którym nie trzeba myśleć.
Przy stanowisku lutowniczym powstaje nasza płytka głowicy. Ekstruder granulatowy ma wyraźnie więcej przewodów niż filamentowy – kilka stref grzewczych, wiele wentylatorów, liczne czujniki. Płytka siedzi bezpośrednio przy ekstruderze, zbiera wszystkie te kable na krótkiej drodze i wychodzi jednym sześciożyłowym kablem do szafy sterowniczej. Przy dużych maszynach oszczędza to znaczne długości kabli. Ponieważ każdy układ ma własny identyfikator, maszyna rozpoznaje ponadto, jakie narzędzie jest zamontowane: kto zechce później domontować ekstruder filamentowy, przepina kabel. Więcej na ten temat w naszym artykule o systemie 48-woltowym.
Oprogramowanie: otwarty pulpit sterowania
Zamknięte systemy producentów są znane – Prusa i Bambu Lab mają każdy własne zarządzanie farmą. Tyle że niewiele to daje, gdy zakład ma już dwadzieścia maszyn innych producentów i chce włączyć do tego naszą.
Opracowaliśmy dlatego pulpit sterowania, który pobiera informacje ze wszystkich maszyn: temperatury dyszy i przestrzeni roboczej, załadowany materiał, trwający proces. G-code trafia do potoku, z którego da się sterować tym, gdzie odbywa się druk. Otwarcie zamiast wyspy – z tego samego powodu, dla którego stawiamy na Klippera.
Szczerze mówiąc
To, co widać w filmie, nie jest maszyną gotową. Budujemy właśnie nasze pierwsze maszyny seryjne i niejedno wygląda mechanicznie jeszcze surowo. Naszym zdaniem nie o to jednak chodzi wyłącznie: mechanika solidna, oprogramowanie solidne, elektronika solidna – a jako całość to działa.
Pytania do konkretnego zastosowania? Prosimy napisać.
Rozdziały w filmie
- 0:00 · Wstęp – Jonas i S2S Systemdrucker
- 0:20 · Konfigurowalne przemysłowe drukarki 3D
- 1:07 · Cały system: płytki, materiał i oprogramowanie
- 2:03 · Zwiedzanie – pomieszczenie 1: magazyn i produkcja części
- 3:15 · Produkcja kontraktowa: ceramika i materiały techniczne
- 4:00 · Pomieszczenie 2: budowa ram i montaż
- 4:43 · Liniowy układ napędowy i skalowalność
- 5:15 · Kartezjański układ X-Y – dlaczego głowica wisi
- 5:48 · Ekstruder granulatowy wyjaśniony
- 7:13 · Pomieszczenie 3: montaż elektryczny i szafy sterownicze
- 8:23 · Własne płytki – płytka głowicy (48 V / 24 V)
- 10:14 · Oprogramowanie: pulpit sterowania
- 12:03 · Podsumowanie i pożegnanie