Technologie druku 3D w porównaniu: FFF, FGF i SLA

Trzy technologie, trzy mocne strony. Która pasuje do Państwa części, rozstrzyga się na materiale, wielkości i wymaganej dokładności.

3 listopada 20267 min czytaniaPodstawy
Różne technologie druku 3D w produkcji kontraktowej w S2S

„Druk 3D” to pojęcie zbiorcze dla technologii, które poza warstwowym budowaniem części mają ze sobą niewiele wspólnego. Kto chce zlecić wykonanie części, staje więc przed decyzją, która o kosztach, wytrzymałości i powierzchni przesądza bardziej niż jakikolwiek dobór materiału. Ten artykuł porządkuje trzy technologie, które stosujemy w produkcji kontraktowej w druku 3D.

FFF: filament, droga znana

Fused Filament Fabrication, często nazywana też FDM, przetwarza gotowy żyłkowy półwyrób z tworzywa. Jest on wciągany, uplastyczniany i układany. Technologia jest dojrzała, wybór materiałów duży, a zakup urządzeń tani.

Nasza przestrzeń robocza wynosi tutaj 360 × 360 × 360 milimetrów, osiągalna tolerancja około ± 0,1 milimetra. Typowe zastosowania: części funkcjonalne, przyrządy, obudowy, tworzywa konstrukcyjne.

FGF: prosto z granulatu

Fused Granular Fabrication pomija okrężną drogę przez filament i przetwarza granulat – ten sam, który przemysł tworzyw dostarcza do wtrysku. Ślimak ekstrudera podaje, uplastycznia i homogenizuje materiał.

Ma to trzy konsekwencje. Materiał kosztuje ułamek ceny, bo odpada etap przetworzenia na filament. Wydajność wytłaczania przy tworzywach sięga 500 gramów na godzinę i jest wielokrotnie wyższa. A wybór materiałów nie ogranicza się do tego, co ktoś oferuje jako filament – przetwarzać można także regranulaty i własne kompaundy.

Nasza przestrzeń robocza: 300 × 300 × 300 milimetrów, tolerancja również około ± 0,1 milimetra. Szczegółowe porównanie znajdą Państwo w artykule Ekstruder filamentowy a ekstruder granulatowy.

SLA: kiedy liczą się detale

Stereolitografia utwardza ciekłą żywicę warstwa po warstwie za pomocą światła. Efektem są gładkie powierzchnie i drobne struktury, których technologie ekstruzyjne nie osiągają. Tolerancja wynosi około ± 0,02 milimetra – o rząd wielkości lepiej niż przy FFF i FGF.

SLA realizujemy przez partnera, z przestrzeniami roboczymi 700 × 700 × 200 oraz 450 × 450 × 350 milimetrów. Cena za to: inne właściwości materiałowe, ograniczona odporność temperaturowa i dłuższy czas realizacji, bo część powstaje poza naszym zakładem.

Ceramika: jedna technologia z dwoma procesami następczymi

Ceramika wiązana polimerowo przebiega technicznie jak FGF, ale ma po druku dwa dalsze kroki: usuwanie spoiwa i spiekanie. Wydłuża to łańcuch procesu i zaostrza zasady konstrukcyjne, ale otwiera dostęp do materiałów, które nie są możliwe w żadnej z pozostałych technologii. Szczegóły w dziale ceramika techniczna w druku 3D.

Bezpośrednie porównanie

TechnologiaPrzestrzeń roboczaTolerancjaWykonanieMocna strona
FFF360 × 360 × 360 mm± 0,1 mmu nasszeroki wybór materiałów
FGF300 × 300 × 300 mm± 0,1 mmu nasmateriały seryjne, wydajność, regranulaty
Ceramika300 × 300 × 300 mm± 0,1 mm na wyrobie surowymu nastwardość, temperatura, odporność chemiczna
SLA700 × 700 × 200 mm± 0,02 mmpartnerdetale i powierzchnia

Jak podjąć decyzję

Trzy pytania zwykle prowadzą do celu. Czy część ma zachowywać się jak późniejsza część seryjna? Wtedy FGF z materiałem seryjnym. Czy potrzebne są drobne detale albo gładka powierzchnia? Wtedy SLA. Czy część ma wytrzymać temperaturę, zużycie ścierne lub chemię, na których tworzywo zawodzi? Wtedy ceramika.

Jeżeli są Państwo jeszcze wcześniej i chcą najpierw uporządkować, co prototyp ma właściwie dawać, pomoże artykuł Rapid prototyping prosto wyjaśniony.

Jaka tolerancja jest realnie osiągalna na Państwa części, powiemy po kontroli technicznej – wartości z tabeli obowiązują dla dobrze skonstruowanych części, a nie dla każdej geometrii. Więcej na ten temat w artykule Tolerancje i jakość powierzchni.