Produkcja addytywna w lotnictwie i kosmonautyce: szanse i twarde bariery

Branża uchodzi za pioniera produkcji addytywnej. O dopuszczeniu części decydują tam jednak nie materiały, lecz tolerancje i zdolność dostaw utrzymana przez dziesięciolecia.

11 listopada 20266 min czytaniaPodstawy
Materiały do przemysłowego druku 3D

Mało która branża wymieniana jest w kontekście produkcji addytywnej częściej niż lotnictwo i kosmonautyka. Ma to rzeczowe uzasadnienie: nigdzie zaoszczędzona masa nie jest tak cenna, nigdzie wielkości serii nie są tak małe, a części tak złożone. Właśnie tam produkcja addytywna pokazuje swoje mocne strony. Najwyraźniej w lekkich konstrukcjach: struktur kratownicowych nie da się wykonać metodami konwencjonalnymi w ogóle.

Jednocześnie jest to branża, w której technicznie przekonująca część najczęściej upada z zupełnie innego powodu niż jej właściwości. Ten artykuł opisuje obie strony – bez typowych obietnic.

Dlaczego ceramika jest tu interesująca

Dla części gorących, lekkich i dokładnych wymiarowo ceramika techniczna jest materiałem narzucającym się sam. Liczą się zwłaszcza trzy właściwości.

  • Mała rozszerzalność cieplna. Wiele ceramik technicznych rozszerza się pod wpływem ciepła słabiej niż metal – jak bardzo, zależy od materiału. Część, która w eksploatacji się nagrzewa, a mimo to ma utrzymać swoją geometrię, łatwiej jest zaprojektować w ceramice.
  • Stabilność kształtu w eksploatacji. Powierzchnie, które uszczelniają, prowadzą albo przenoszą obciążenia, zmieniają się wraz z temperaturą w mniejszym stopniu. Skraca to łańcuchy tolerancji, które inaczej rozjeżdżają się wraz z temperaturą.
  • Odporność temperaturowa przy małej gęstości. Ceramika wytrzymuje temperatury, w których metale pełzają, a przy tym jest lżejsza niż stal. Do najwyższych temperatur wchodzą w grę węglik krzemu i azotek krzemu, które wykonujemy na zapytanie.

Dochodzi do tego punkt, który dopiero nadaje produkcji addytywnej w tej branży sens: wytwarzanie blisko konturu końcowego. Część ceramiczna, którą trzeba szlifować, kosztuje czas na maszynie z narzędziem diamentowym. Jeśli kontur powstaje zamiast tego w druku, dopóki materiał jest jeszcze obrabialny, ekonomicznie wykonalne stają się geometrie, które konwencjonalnie dają się wytworzyć tylko dużym nakładem – na przykład zbliżone do konturu wnęki, do których nie sięga żadne narzędzie.

Bariery, które faktycznie decydują

Tu robi się niewygodnie. Wymagania, na których projekty w tej branży się wykładają, najczęściej nie mają nic wspólnego z materiałem.

Tolerancje

Wymagania są wąskie i obowiązują nie dla części wzorcowej, lecz dla każdej sztuki. W druku ceramiki stoi naprzeciw tego proces, w którym część kurczy się podczas spiekania. Jak bardzo, zależy od kompaundu i od geometrii. Kto potrzebuje powierzchni w wąskiej tolerancji, przewiduje ją w wyrobie surowym i tam ją obrabia – z uwzględnieniem skurczu w konstrukcji. Co jest realne w druku z granulatu, opisaliśmy osobno w tekście o tolerancjach i jakości powierzchni.

Dostępność przez cały okres eksploatacji

To twardsza bariera. Lotnictwo i kosmonautyka wymagają, aby dopuszczona część pozostała dostępna w niezmienionej postaci przez cały okres życia systemu – w okresach mierzonych w dziesięcioleciach, nie w generacjach produktu. Dla dostawcy oznacza to: ten sam kompaund, ten sam proces, te same właściwości – udokumentowane przez cały czas trwania.

Na tym metody addytywne wykładają się częściej niż na wytrzymałości czy temperaturze. Kto miesza materiały, optymalizuje parametry procesu i rozwija maszyny, musi umieć to wszystko zamrozić, gdy tylko część zostanie dopuszczona. To wymaganie organizacyjne, nie techniczne.

Dowody i dokumentacja

Dopuszczenie wymaga powtarzalnych procesów i udokumentowanych właściwości, a nie jednej udanej sztuki. Zależnie od zastosowania dochodzą kwalifikacja materiału, nadzór procesu i pełna dokumentacja. W pojedynczym przypadku jest to wykonalne, ale to praca projektowa z własnym nakładem – i zaczyna się przed pierwszą częścią, nie po niej. Co seria norm ISO/ASTM 52900 przy tym obejmuje, a czego nie, opisaliśmy osobno.

Na co droga mimo to stoi otworem

Między „dopuszczoną częścią lotniczą” a „niewykonalne” leży obszar, w którym produkcja addytywna w tej branży dziś realnie pracuje:

  • Oprzyrządowanie i przyrządy do montażu i kontroli. Małe wielkości serii, duża złożoność, bez potrzeby dopuszczenia do lotu.
  • Prototypy i modele funkcjonalne, aby sprawdzić geometrię, zanim trafi do kwalifikowanej produkcji.
  • Stanowiska badawcze i testowe, w których wymagana jest odporność temperaturowa i stabilność wymiarowa, ale nie dopuszczenie.
  • Części zamienne do wyposażenia naziemnego i instalacji produkcyjnych, gdzie czasy dostaw oznaczałyby inaczej przestój.

Jest to mniej spektakularne niż część silnika lotniczego, ale to właśnie ten obszar, w którym powstaje dzisiaj realna korzyść.

Jak podejść do tematu

Jeśli pracują Państwo w lotnictwie lub kosmonautyce, proszę podać nam najpierw trzy rzeczy: jakie tolerancje część ma utrzymywać, przez jaki okres ma pozostać dostępna i jakich dowodów wymaga Państwa dopuszczenie. Dopiero potem rozmawiamy o materiale i geometrii.

Ta kolejność jest nietypowa, ale oszczędza miesiące. Część, którą potrafimy wykonać technicznie, lecz której wymagania co do dostępności nie możemy zagwarantować, nie pomoże Państwu.

Czytaj dalej